Bikepacking Eifel #2: ijskoud (de trein) missen

Ik word wakker voor mijn wekker gaat. Het heeft gevroren vannacht. De dauw in de valleien heeft het gras witgekleurd. Mijn adem tekent zich af in de koude lucht. Ik wandel van mijn hotelkamer naar het naburige restaurant, waar ik een copieus ontbijt krijg. Drie gebakken eieren, gegrilde paprika, salami en kaas, groenten bij de vleet, koffie en sap. Ik steek mezelf vol als een kat die drie dagen geen eten heeft gehad.

In mijn koude kleren stap ik op. Tijdens de eerste lekkere beklimming kom ik op temperatuur. Tijdens de eerste forse afdaling koel ik af als een sneeuwkanon. Ik heb gisteravond mijn route gewijzigd en maar goed ook. Ik fiets niet verder richting Luxemburg. Ik houd het voor bekeken. Met deze koude temperaturen is Eupen ver genoeg. Honderd kilometer door deze temperaturen: het lijkt de koelcel van de Colruyt wel.

Ik krijg het ook op mijn heupen. Het tasje van zo’n vier kilo is normaliter een niemendalletje. Nu ik mezelf moet warmstoken, gaat mijn kacheltje snel op een laag pitje staan. Ik trap wel gezapig verder, maar een lekkere coup de pedale krijg ik niet te pakken. Dat ik onderweg geen enkele wielertoerist tegenkom, zegt genoeg. Doorduwen maar.

Het zonnetje doet in het eerste uur zijn werk. Rijm verdwijnt als sneeuw voor de zon. Niet al te veel wind maakt het dragelijk. De derde namaak-Snickersreep van grootwarenhuisketen Lidl is een feit. Op dit moment smaken ze als het ontdooide eclairs. Ik denk dat er wat broedt in mijn lijf. Wat, weet ik niet.

Johan en Patrick

Bij het overschrijden van de Duits-Belgische grens ruik ik het einde. Een lange dalende lijn door het ven over de RaVEL-Vennbahn. Ik krijg spontaan de sketch van Johan en Patrick in mijn hoofd, of betert: Johèn en Pètrick. Of hoe Hugo Matthysen en Bart Peeters het memmen en leuteren, hebben verheven tot een ware kunst. Het behoort tot het Vlaams collectief TV-geheugen. Zoiets mag niet verloren gaan.

Eupen is daar. Straatnaambordjes met een Belgische lay-out in het Duits zien, blijft een rariteit dat je enkel hier tegenkomt. “Langsam”, “Schüle”, “Umleitung”,… Sommige bordjes zijn tweetalig. Het Frans is dan met graffiti overspoten. “Strassenschade” is ook hier opnieuw aanwezig.

Ik wil naar “Bahnhof”. Mijn gps stuurt me vlekkeloos naar de ingang. Ik zie een trein. En voor ik het goed en wel besef, is het mijn trein die op het punt staat te vertrekken. Fluitsignaal: sh**!!! Ik moet een uur wachten. Dat is zonde. Het is wel mijn redding. Mijn lijf is niet meteen warm te krijgen, behalve met eten en een verwarmingsinstallatie. Ik zet me een uur tegen de chauffage, duw een stuk pizza van de vorige avond naar binnen en trek alle kleren die ik bij me heb aan. Ik ontdooi.

Auf Wiedersehen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s