Daarbovenop de Tibidabo

Barcelona is de stad van Gaudí, Güell en Miró. Het is de stad van de imposante Sagrada Familia. FC Barcelona is zowat de club der clubs en Camp Nou het stadion der stadions. De Catalanen zijn fier op hun hoofdstad. En terecht. Je kan hier dan ook zoveel tapas eten tot je erbij neervalt. Je kan hier zolang je wil door Ribera en Raval kuieren totdat je benen eraf vallen. Wat kan je nog? Wat doe je als je een momentje vrij hebt in Barcelona? Juist ja, fietsen.

De stad heeft publieke deelfietsen van dezelfde leverancier als deze in Antwerpen. Deze fietsen zijn prima voor enkele kortere verplaatsingen op gezapig tempo. Dat doen we even niet. Ik koos ervoor een mountainbike te huren en het stadscentrum te verlaten naar de immer lonkende berg: Tibidabo.

Met 512 meter priemt de hoogste heuvel van de omgeving ver boven de stad uit. De kerk op de top werkt als een magneet. De stijl van de Iglesia del Sagrat Cor doet me denken aan de Sacré-Cœur in Parijs: zelfde naam, zelfde stijl, zelfde doel, zelfde aantrekkingskracht. Het uitzicht moet daarboven geweldig zijn en er is ook een attractiepark. De weg naar boven met de vele bochten is voor mij al een pretpark op zich.

Mountainbike uit de jaren stilletjes

De fiets die ik huur heeft genoeg versnellingen. Het is een zwaar log ding waarvan het voorste kamwiel een trek heeft gekregen. Hier kwam ik jammer genoeg pas later achter. De verouderde mountainbike heeft dus duidelijk zijn beste tijd gehad. Het maakt me niet veel uit. Ik heb meer oog voor de duizend-en-één bussen en taxi’s die passeren, dan voor de uitrusting van de fiets.

De geur van benzine in de neusschelpen is minder. Maar eens je Eixample uitgereden bent, waan je je meteen in de rust. Je klimt snel en je wordt verwend met de mooiste vergezichten ter wereld. De lucht is blauw. De benen staan te popelen. Bocht na bocht zie ik de stad hoger en hoger. In een drafje ben ik boven. Daarbij ligt het meer aan mijn fietsbenen dan aan mijn blauwe Scott met fietsslot.

Op de top beslis ik, om via de achterkant van de berg, nog dieper het Catalaanse hinterland in te rijden. De autosnelwegen en treinsporen geven soms nog teken van leven. Maar verder is het hier een en al een geur van pijnbomen en mediterrane struiken. Het is een geur waaraan ik verslaafd ben.

Geuren en kleuren

De afdaling heeft steile passages. De mountainbike vertoont geen al te goede wegligging. Dus doe ik het maar zoals vroeger. Meer remmen en minder vaart maken. De tweede klim begint even steil. Tibidabo is niet meer te zien. Hij ligt verstopt achter de overzijde van het heuvellandschap. In de verte zie ik wel de karakteristieke bergen van Montserrat. Interessant voor later.

Ik geniet zo van dit vrije momentje. Hier in de bergen, klimmend op een niemendalletje. Wat lokale renners snellen me voorbij. Door de fiets maken ze geen gewag om te volgen. Door mijn positie vermoeden ze niet dat ik met een normaal koerstuig me sneller in de wielen zou posteren. Maar vandaag maakt dat niet uit. Ze schieten me voorbij en ik geniet lekker verder. Tot de top en ver daar voorbij.


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s