OPINIE: Het schandalige en systematische pestgedrag van de NMBS jegens fietsers

Ik koop jaarlijks een Railpass van 83 EUR om een vijftal keer naar de Ardennen af te zakken met mijn fiets. Daarnaast koop ik een fietsbiljet van 4 EUR per traject. Voor 12.30 EUR sta ik dan in Luik, Dinant, Namen of godbetert Marbehan. Om weer thuis te geraken betaal ik opnieuw 4 EUR extra. Ik geniet er een dagje van Ardense beklimmingen en keer tegen vier weer terug. Maar het is meer dan een fietsavontuur.

Ik rijd al 12 jaar met mijn fiets op de trein en iedere keer denk ik alles te hebben meegemaakt. Regelmatig kom ik met een ontgoocheling of frustratie thuis. Ik ga het gemekker over vertragingen achterwege laten. Ze zijn eigen aan het spoor. Iedereen maakt het mee. Blijkbaar valt er weinig aan te doen. Ik neem ze erbij zoals file op de weg of een lekke band.

Alles kan mee, behalve fietsen

Het gaat enkel om fiets plus trein: een ding dat kan rollen in een ander ding dat kan rollen. Die combinatie is in de ogen van de NMBS zoals urineren tegen de wind in, het gras maaien met een schaartje of de Olympische zwemwedstrijden tellen met je vingers. Het kan wel, maar het resultaat is belabberd. Het resultaat is in een zelfverklaard modern 21e-eeuws Europees land meer dan ondermaats.

Grote vleugelpiano’s, groteske kinderwagens, gigantische koffers… Ze mogen “in principe” mee. Ik zeg “in principe”, want het blijft de NMBS. Allemaal zonder extra kosten: geen conducteur die er om maalt. Het meest mobiele ding dat je op een trein kan meenemen? Oh neen, daarvoor moet je bijbetalen. Want deze service is toch bijzonder. Een fiets mag enkel kosteloos mee als je hem opplooit. Een frame en twee wielen? Moeilijk. “Want het neemt plaats van medereizigers in.” De Europese Unie eist nochtans minimaal acht fietsplaatsen op alle treinen. No matter what.

Arrogante conducteurs

Beste NMBS, laat me het even wel stellen. Een fiets is niet bijzonder en de service al helemaal niet. Bij de helft van de treinen is er geen ruimte voorzien. Tijdens de spits zit het zogenaamde fietsrijtuig afgeladen vol met niet-fietsers. Ik ga de mensen die er zitten niet vragen om van zitje te wisselen. Zij kunnen er niets aan doen. De trein is van iedereen. Behalve voor fietsers! Waarom dan bijbetalen? Meestal ben ik bij voorbaat veroordeeld tot het gangpad.

Als ik de rollen omdraai, moet ik van een behoorlijk arrogante conducteur wel uitstappen op een overvol perron, om vervolgens 200 meter over macadam of kiezel te moeten zigzaggen tussen heel de kudde gefrustreerde dagjesmensen, die net als ik weeral vertraging hebben geleden, om wel in de fietscoupé te gaan “zitten”. Bovendien loopt ook iedereen in de andere richting en was de opstapplaats al even overvol.

De conducteur zei met belerend toontje alsof ik van mars kwam: “Staat er een fiets op de deur?” Neen, meneer. “Wat zit je hier dan te doen? Je moet het deel met “fiets” gezien hebben!” Door de vreselijke drukte op het perron is me dat niet gelukt om het te zien, noch om daar te geraken, meneer. Het kon echt niet. “Dat is mijn probleem niet.” Nochtans staat mijn fiets niet in een gangpad en kan iedereen gemakkelijk door. Weldenkende mensen maken hier geen probleem van. “Veiligheid.” De man gaat belerend verder alsof ik een kind van vijf ben.

Anders gezegd: de conducteur stelt mij dus verantwoordelijk voor hún vertraging, hún gebrekkige informatie op het perron en hún gebrekkige infrastructuur. Hij degradeert me tot een melaatse randdebiel. Ik moet in Mechelen uitstappen. Door de meute lopen om vervolgens geen plek te hebben in de fietscoupé en daar op de grond te moeten postvatten tussen peuters met volle pampers. Ook voor ouders met buggy is het trouwens huilen met de pet op.

NMBS-iaans

Het is slecht één en zeer tekenend voorbeeld van een tanend bedrijf, dat een geweldige rol kan spelen, maar dat niet doet door een monopoliepositie: NMBS-iaans. Van bovenaf zijn ze in feite niet geïnteresseerd in de klant of de reiziger, noch het gebruiksgemak, noch de stiptheid, noch de hygiëne, noch de dienstverlening, noch modernisering,…

Van het buitenland naar een andere planeet en terug naar de minister

Het pestgedrag van de NMBS jegens fietsers lijkt haast voorgeprogrammeerd bij volgend voorbeeld. In het station Lille-Flandres kan je zoals iedereen een NMBS-trein naar Antwerpen nemen. Fietsers kunnen dat “in principe” niet. Zij moeten in Moeskroen, de eerste Belgische plaats over de grens uitstappen om aan het digitale locket op het perron een fietskaartje te kopen. Want, in Lille kan dat niet. Deze absurde situatie is trouwens bij elke grensovergang zo. Een ticketje naar Peking? “In principe” geen probleem. Met de fiets graag. “Oei, meneer dat kan niet.”

Om helemaal van georganiseerd pestgedrag te spreken: in oktober 2018 floot minister Bellot de NMBS terug. Zij wensten een algemeen verbod op gewone fietsen tijdens de piekuren. “Wat de gewone fiets betreft: het aantal reizigers groeit en we kunnen treinen niet langer maken”, zei NMBS-woordvoerder Bart Crols. “Daarom moeten we keuzes maken. Fietsen nemen plaats van reizigers af. Ook bij de veiligheid van fietsen aan de deuren kan je je vragen stellen.”

Dus de drie fietsers die zo gek zijn om het NMBS-iaanse avontuur aan te gaan, zijn de oorzaak van hét probleem. Hang een paar haken zodat ze kunnen hangen, zoals bij alle andere weldenkende spoorwegmaatschappijen. Leg meer treinen in, in plaats van langere.

NMBS-iaans vervolg: “Met de fiets naar het station, daar de fiets veilig stallen, vervolgens de trein op en in het station van aankomst een deel- of huurfiets gebruiken”, klonk het. Op welke planeet leven ze? Ik ben intussen het slachtoffer van drie gestolen fietsen, waarvan twee aan het station. NMBS-iaanse logica lost niets op, maar schrapt enkel en legt het probleem bij de reiziger.

Georganiseerd pestgedrag?

Dit is, ik wik mijn woorden, schandalig, systematisch en schrijnend georganiseerd pestgedrag. De eerste klasrijtuigen worden rustig omgeroepen als een trein arriveert: “De eersteklasrijtuigen bevinden zich in het laatste rijtuig”. Ze krijgen tapijt omdat ze bijbetalen.

Fietsers moeten ook bijbetalen, maar moeten als zelf weten te behappen. Zeg gewoon: “en het fietsrijtuig bevindt zich in het eerste rijtuig”. Simpel? Neen, je krijgt enkel op je donder van een oude conducteur. By the way: 95% van de conducteurs is wel menselijk in de communicatie, 5% niet. Zonde, want ze zijn de enigen die het verschil nog maken.

Tenslotte: waarom moet een fiets überhaupt op een trein kunnen? Criticasters zullen dit een luxe vinden. Ten eerste rijden er ook mensen met koelbox en integraal windscherm naar zee. Ook overbodig? Dagjestoeristen. Ook luxe? De combinatie trein-fiets is volgens onderzoek de meest praktische, efficiënte, goedkope en milieuvriendelijke verplaatsingmodus. Zeg maar: de toekomst. Zonder NMBS is dit waar. Met NMBS is het tekenen voor tenenkrollende kafka, denigrerende conducteurscommunicatie en recurrente vertragingen.

Ik vind het erg jammer om telkens te moeten vaststellen dat in een wereld dat smeekt om klimaatneutraler leven, dit echt niet beter kan. Zo dwing je iedereen keer op keer in de wagen. Want dat is praktischer, warmer, rustiger, goedkoper en zonder file sneller. Waarom blijf ik de trein nemen? Om de NMBS te tonen dat een fiets erop kan.

NMBS: Nergens Meer Buitensporige Schaamteloosheid

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s