De allerzwaarste col van Europa

Steil, steiler, steilst, Oscheniksee. Geen wonder dat geen renner deze klim kent. Deze Oostenrijkse draak heeft een slagboom en loopt dood. Naar boven rijden lijkt daarom geheel nutteloos. De cijfers zijn nog erger dan deze van de Angliru, Zoncolan of Mortirolo uit de gekende wielerkoersen. Het is enkel voor mensen die goed zot zijn. Waarom je beter wel naar boven fietst, wil ik hier uit de doeken doen.

Op basis van de cijfers haak je bij voorbaat af. Tenzij je een sadomasochistisch kantje hebt. Zo’n 16,1 km tegen 9,9 % gemiddeld vanaf de afslag in het dal. Snel gerekend ga je hiermee zo’n 1600 meter de hoogte in. Dat is twee keer de Burj al Khalifa, de hoogste wolkenkrabber ter wereld. Dat is 160 keer de hoogte van een gemiddeld rijhuis of 26 keer het hoogteverschil van de Cauberg.

Vanaf de slagboom zijn de cijfers helemaal ontradend. Dertien komma twee procent gemiddeld over een afstand van 8,7 kilometer is te veel van het goede. De snelste passant op Strava had een gemiddeld snelheid van 8,9 km/h. Dat is een uur klimmen over een afstand die twee keer niets is met een fiets. Nog geen honderd renners en mountainbikers toppen het lijstje. Zelfs marathonlopers lachen met deze snelheidscijfers. Op cyclingcols.com staat de col op één in de zogenaamde profielindex, de graadmeter voor de zwaarste col.

Toch blijft het de moeite.

Na een steile aanvang krijg je een kilometer afdaling cadeau. Je moet deze afzink nadien wel terug omhoog doen. Dat zijn zorgen voor later. Nu eerst opletten voor de afslag naar rechts. Een slagboom houdt gemotoriseerd verkeer tegen. Motorrijders kunnen hier niet voorbij, auto’s ook niet. De toegang is dus enkel voor fietsers en wandelaars. Het doet je twee keer nadenken en is al de beste reden om naar boven te rijden. Als je ‘ja’ zegt, is er geen weg meer terug. Hierna zal een onzettende rust je overvallen.

Eén van de zovele bochten naar de Oscheniksee.

Het bos en de genummerde bochtjes geven een soort trance. Wanneer je hier zo alleen rijdt, zou ook alle hulp te laat komen mocht het fout gaan. Dat is een geruststellende gedachte. Hier moet je niet aan denken en denk je ook niet aan. Hier telt enkel de wil om de top te bereiken. Hier is rechtop blijven tijdens het fietsen je enige bekommernis. Gewoon gaan en hopen dat je 40 omwentelingen per minuut maakt.

Meer en meer bomen maken plaats voor struiken. Meer en meer struiken worden verdrongen door mos. Boven de 2000m hoogte is het uitzicht langs alle kanten geweldig. De afgrond is fors. De weg balanceert tegen de flank. Het wegdek is ruw en wordt doorsneden met afwateringsroosters. De top ligt bij een stuwmeer op 2394 m hoogte. Dat ligt zowat, ongeveer, op een kilometer van de maan.

Bocht na bocht

Na een eindeloze reeks bochten komt de dam in het zicht. Vanuit het dal je hem hoog in de bergen liggen. Dan geloof je niet dat het kan. Het onwezenlijke is toch gebeurd. De top is bereikt. Het gemiddelde op de teller is teleurstellend, maar de hoeveelheid adrenaline en gelukshormonen die door je lijf gieren zijn onbeschrijfelijk, misschien zoals een shot cocaïne, maar dan met een uitzicht op beter. Het beeld voorbij je zonnebril is gewoon te mooi om te vatten. Het zweet gutst. De longen komen weer op adem.

Ik deed er meer dan twee uur over. Mijn rug trekt bijna in kramp van het stoempen. Hier zit je dan. Alleen op een berg en verder niemand nog. Alleen door te trappen of te stappen, kan je dit bereiken. Helemaal zelf.

Prachtig. Maar nooit meer opnieuw. Been there. Done that. Never do it again. Hetzelfde gevoel als op Juvasshytta in Noorwegen. Dat verslag lees je hier.

Waar ligt Oscheniksee?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s