Cycletours #15: Naar de hoogste Picos-toppen met een prachtig topteam

Na vijftien dagen fietsen, wil ik toch even een woordje richten aan en over het team Picos de Europa 2019. Mijn alternatieve routes waren er niet om jullie te mijden. De reden leg ik jullie dadelijk uit. Ik vond jullie allemaal top, daarom nog een aantal woorden van dank, emotie, steun, toeverlaat en wat ik zal onderhouden. Ik doe het in alfabetische volgorde.

Arno de Eerste: ik denk dat jij diep vanbinnen een duif bent. Je fladdert vliegensvlug de berg op en bij KOM, KOM, KOM, KOM voel jij je in je sas. Gelukkig schijt je niet waar je staat.

Arno de Grote: je moest me geen kopje kleiner maken, want dat was ik al. Kopjes hebben we wel veel uitgewisseld tijdens de corvée. Dat hadden we vaak samen. Als je iets zei, was het raak.

Arno de Jongere: als ouderdomsdeken zat je volgens mij in het lijf van een 30-jarige. Jouw panache heb ik maar zelden gezien. Ik zou zeggen, wat er ook gebeurt: Fuente Twee is vanaf nu een begrip.

Erik Paparazzi: ik moet iets bekennen. Als ik ’s nachts per toeval uit mijn tent kwam in onderbroek, keek ik even goed rond. Ik had schrik dat je daar met je fototoestel ergens zou staan om een selfie te maken zoals op de fiets. Ik denk dat je persfotograaf moet worden.

Handige Harry: ja, waar moet ik in ’s hemelsnaam beginnen bij jou. Enkel een wc-rol is lang genoeg. Gewoon een dingetje: je Spaanse uitspraak is even erg als je Nederlandse. Bij Aguilar de Campoo dacht ik dat je het had over: “wie wil er de shampoo”. En “Boca, waar gaan we weer”? Daarom dat ik steeds een andere route reed. Ik kon er gewoon niet aan uit. Maar, ik vind je wel een fijne vent. We waren tuk op je.

Chef Patrick: ik heb nog nooit zo’n goede chef gehad. Eerlijk waar. Organisatie, rekening houden met mijn noten op mijn zang, verzorgd, verfijnd, gekruid, heerlijk eten… Hoe jij het voor mekaar kreeg om abraca-fabada iedere keer onze hongerige magen op sublieme wijze te verlekkeren. De lookboer heeft het geweten. Echt een oprechte merci. By the way, sorry voor de derailleurwieltjesanekdotiek.

Ron Sel: wanneer je antropologische studie van het campingleven af is, wil ik het zeker lezen. José wacht op je verhalen… wat er tussen luifel en klapstoel gebeurt. Wie weet komt het vanzelf in Engeland, daar is de thee niet zo’n meuk.

Thom Tentstok: ik bewonder je doorzetting tijdens het opzetten van je tent. Met zo’n geduld honderd haringen in de grond slaan. Als er dan een stok door je tent gaat, blijf je kalm. Want jij weet als ervaren fietser: beter stokken in mijn tent, dan stokken in mijn wielen.

Wim Fresh & Black: je bent de enige die ik al kende dankzij Cycletours. Na zeven jaar ben je nog steeds een even aimabele man. Je bent de rust zelve. Je tuft verder als een diesel. Nooit kapot te krijgen. Gewoon blijven gaan, zou ik zeggen. Chapeau.

Advertenties

2 Comments

  1. Geen (tent)stok tussen te krijgen! Naast fietsverhalenverteller en pedaleur, ben je ook een circusartiest: ik weet hoe je de selfies op de fiets maakt, en dat is verdomd lastig.
    Bedankt voor je fietspiratie bij de recente Picos de Europa reis.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s