Cycletours #14: Met Pedro’s chocopasta en gesmolten Snickers

De koninginnenrit staat op het programma. Dat betekent extra eten en drinken. Mijn achterzakjes tot de nok vullen, waaronder drie Snickers. Ooit iemand Snickers gedronken? Wel na een half uur kan dat al. Ik voel een mentaal voordeel als ik die platte chocoladebrij met pinda’s bij me heb. Een paar boterhammen met Pedro’s chocopasta, zo rijd ik me straks niet choco. Mijn chocoladespiegel ligt op niveau.

Na 70 km koop ik een gigantische fles Aquarius. Met moeite krijg ik het goedje in mijn bidonnetjes. Een halve liter van die meuk kap ik naar binnen, gevolgd door een broodje smeerkaas. Ik bel met mijn schoonvader om hem proficiat te wensen met zijn 50e verjaardag. Geniet er nog van, Rudi. De Harley Davidson kan nu besteld worden. Of een koersvélo?

Ik begin aan de langste klim van de dag. Eerst 28 kilometer bergop, gevolgd door vijf kilometer afdaling, om vervolgens opnieuw twintig kilometer naar boven te moeten. Een mens vraagt zich af wat ik hier leuk aan vind. Wel euhm: het is als boterhammen met Pedro’s chocopasta. Je wil er altijd meer. En hoe hoger de stapel, des te meer je er wil.

Ik ga eigenlijk van 200 meter naar ongeveer 2000 meter. Naar het hoogste punt van de reis: Alto Campoo, Fuente Chivo, op 1987 meter hoogte. Het is een skistation zonder sneeuw. Op een lekke band na in de afdaling, loopt het lekker. Zo lekker dat ik onderweg nog een gesmolten Snickers naar binnen werk. Om duimen en vingers, en mondhoeken, en kin, en neus, en onderarm, en papiertje, en ach, gadsamme,… Ik hang helemaal vol als een baby met fruitpap.

Ik bereik de top. Deze ligt net onder de Pico Tres Mares. De Ebro ontspringt hier en dat water vloeit naar de Middellandse Zee. De andere kleine beekjes aan de andere kant worden ook groter en gaan naar de Atlantische Oceaan via de Duero of naar de Golf van Biskaje. Het uitzicht op de kam van de berg is fenomenaal. Het wolkendek met de zee in de verte en rechts het Embalse de Ebro links.

Ik passeer een aantal dorpen met meer letters dan inwoners. Celada de los Calderones, Porquera de Santullán, Villavega de Aguilar,… Spanjaarden halen me zoals gebruikelijk met vijf meter speling in. Hoogstwaarschijnlijk omdat ze zo gedegouteerd zijn van mijn witte broek door de zoutafzetting. Tijd om naar huis te gaan. Morgen nog een laatste keer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s