Cycletours #2: Drie stuwmeren voor de prijs van één

De eerste nacht in mijn pop-uptentje… heerlijk geslapen. Moe na een busrit. Bibberend de nacht in en slapen als een blok. ’s Ochtends niet veel trek hebben. Dan maar suikers met zumo de naranja binnenkappen en een tasje koffie teveel. Met veel goesting de eerste echte rit voor de boeg. Nadat de bus is ingeladen, de benen naar zonnecrème ruiken en de achterzakjes wat voller zitten dan gebruikelijk, kunnen we vertrekken.

Aan de zuidkant van de Cordillera zijn de dalen niet zo diep en de cols niet zo hoog. De perfecte cocktail om op te warmen. Tot de eerste koffiestop rijd ik samen met twee andere kompanen. Spaans plat: op en af, rijden we aan een gemiddelde van 30 km/h. Lekker fietsen. De wind doet de wolken verdwijnen en de zon komt stevig door. Café con leche hebben we wel verdiend, net als een wespensteek in de afdaling blijkbaar ook. Dat steekt nog even.Nadien laat ik hen lopen en rijd ik het tweede deel van de dag solo. Fotootje nemen. In een gezapig tempo de berg op. Kijken naar de stuwmeren links en rechts. Bochten laten voorbijvloeien. Genieten van de weinige dorpen die soms ingeslapen zijn, dan weer bruisen van het leven. Kijken en bekeken worden. Collega-corredores rijden me tegemoet en knikken vriendelijk. Sommigen negeren me droog.

Droog

Onderweg zijn er heel wat embalses. De weg kronkelt rond de nieuw gevormde oevers. In een grote boog buigt de weg rond het meer. Ze zijn voor de helft gevuld. Spanje kreunt net als heel Europa onder de droogte. De regenval in de bergen moet de kurkdroge gronden van de meseta, de Spaanse hoogvlakte, bevloeien. Het is een bizar aangezicht. De stoffige bodem geeft op sommige plekken weer gras. Enkele koeien staan te grazen op de bodem.

De route verandert van vallei en provincie: Provincia de León. Een groot gebleekt bord kondigt het begin van het natuurgebied aan: Parque Nacional de los Picos de Europa. Een mond vol en een mond die openvalt, na de laatste col. Kale ruige rotsen torenen hoog boven de horizon uit. Boca de Huérgano is de bestemming. Om twee uur bol ik de camping al op. Ook aan het uiteinde van een quasi opgedroogd stuwmeer: Embalse de Riaño. Je voelt het aan de misselijke muggetjes en schurkige steekvliegen.

Tres embalses por el precio de uno.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s