De prijs voor hufter van het jaar gaat naar…

Beste fietsendief

Er moet me wat van het hart. Vrijdagavond 24 mei 2019 werd ik bestolen, voor de derde keer in mijn leven. Een fiets van veel te veel euro’s verdween koud uit mijn leven. Weeral… Het enige aandenken dat ik nog heb, zijn een doorgeknipt fietsslot en een misselijke maag. Ik voel woede, frustratie en machteloosheid. Een fiets waar ik hard voor ging werken, verdwijnt in één seconde. Het geloof in de goedheid van de mens staat op losse schroeven. Waar kan ik in godsnaam nog bezittingen van enige waarde stallen zonder nachtmerries of koude rillingen? Welke alternatieven zijn er nog?

Waar een wil is, is een weg. Maar met de auto sta je vooral stil in mijn woonplaats Antwerpen. In veel steden heb je hetzelfde verhaal. Bumper tegen bumper, aan een kruispunt, waar asocialen zich nog net door oranje murwden om vervolgens het gehele kruispunt te blokkeren. Waarop ze stoïcijns voor zich uitstaren. Logisch gevolg van jarenlang uitstelgedrag en politiek gehakketak. Mensen worden er egoïstisch van. Er moet nog veel gebeuren.

Met de trein had je er al lang moeten zijn: een niet-performant systeem van afschaffingen en koude perronintermezzo’s. Hopend op een beter leven. Ironie wordt al snel… Tja, hoe lang nog? In 1930 reden de treinen sneller tussen Brussel en Antwerpen. Intussen, is er een zoveelste afschaffing, vertraging of technisch mankement. Een trein die op tijd rijdt, is pas nieuws.

Misschien tram of bus een keer proberen? Kernwoorden: stampvol, slenterend en ranzig. Het publiek dat deze vervoersmanier gebruikt, kijkt ook ieder jaar tegen een hoger prijskaartje aan. Van 0,70 EUR naar 2,10 EUR in nog geen tien jaar tijd. Dat is weinig aanmoedigend te noemen. Dit terwijl de reistijd dezelfde richting uitgaat: naar omhoog. Beleidsmakers met gepersonaliseerde nummerplaat en privéchauffeur doen alsof hun neus bloedt. Er is niets gebeurd.

Ik ben jong, gezond en gelukkig. Dus kan en wil ik al deze voorgaande verplaatsingsmanieren schrappen uit mijn leven. Me erbij neerleggen, vond ik geen optie. Ik wil geen veertig jaar me lopen ergeren in ellenlange files, afschaft rollend materieel of kotsmisselijke ritten. Ik verhuisde naar de stad en ging met de fiets. Waar nu weeral een fiets gejat wordt. Een fiets die gestolen wordt, is voor de politie ook geen nieuws!

Iedereen erkent het probleem. Geen camera herkent het fenomeen. Na een Facebookbericht en tientallen begripvolle gesprekken hoor ik vooral dat ik niet de enige ben. Niet de enige met frustratie. Niet de enige met dit verhaal. Niet de enige met dit gevoel van straffeloosheid. Niet de enige…

Wat moet ik nog meer doen? Hoe kan ik mijn f*cking frustratie wegkrijgen? Hoe kom ik van de gedachte af, dat ik om iedere hoek loop te turen of ie er misschien staat? Wie zijn die hufters die jullie en wij niet kunnen tegenhouden?

Ik vraag mijn fiets niet terug. Die is na drie dagen hoogstwaarschijnlijk al lang in een of ander zwart circuit verdwenen. Verkocht voor een appel en een ei. Uit elkaar gehaald door gespuis. Het is al te vaak gebeurd.

Ik zal me er wel tegen wapenen. Ik koop er een nieuwe en goedkopere. Ik koop een slot met een prijskaartje waarbij ze misschien eerder het slot zullen stelen dan de fiets. Ik kleef de fiets vol stickers, waardoor hij zo persoonlijk wordt.

Ik probeer het van me af te schrijven. Weg frustratie. Ik blijf alleen achter met weinig alternatieven.

Daarom een aantal dingen:

Wat ik vraag is: maak werk van een deftig fietsparkeerbeleid. Het kan niet dat fietsdieven ongegeneerd in de ondergrondse fietsparkeergarage van het Centraal-Station ronddwalen met tang en slijpschijf tussen 10.000 nietsvermoedende fietsen. Ja, de controleur slaapt achter zijn scherm. Neen, ik durf zo iemand niet aanspreken om 23u59. Ik ben mijn leven nog niet beu.

Wat ik vraag is: werk een fietsverzekering uit, die gedupeerden niet van kant naar wal stuurt. Of de prijs van zo’n fiets: een maandloon, bagatelliseert tot een digitaal in te vullen aangifteformulier via de site van de politie, met een slecht werkende beveiligingscode van CSAM.

Ik heb het nu even gehad. Voor de derde keer.

Wat ik vraag is: keer het tij. Of ik schaar me binnenkort ook bij de fietsdieven. Zij trekken voorlopig toch altijd maar aan het langste eind.

Met vriendelijke groeten

Sam van Fietspiratie.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s