De 10 mooiste beklimmingen van Gran Canaria

Gran Canaria is samen met Tenerife en Mallorca de populairste bestemming voor wielertoeristen die de koude winters in de Lage Landen willen vermijden. Via een vlucht van zo’n 4 uur sta je in een stabiel en warm fietsklimaat. Het eiland Gran Canaria is één van de zeven grote Canarische Eilanden. Deze eilandengroep ligt ten westen van Marokko in de Atlantische Oceaan. Vanaf Gran Canaria zie je de Pico del Teide en Tenerife hoog boven het water uittorenen. Hier volgen de 10 mooiste beklimmingen van dit prachtige eiland.

1. Pico de las Nieves (1940 m)

Het hoogste punt op het eiland Gran Canaria is de Pico de las Nieves. Met een hoogte van net geen 2000 meter hoogte, is dit de berg waar alles zich tegen afspeelt. Gran Canaria heeft een vulkanische oorsprong en dat zie je overal aan de kleur van de rotsformaties. De roodbruine kleuren en de kale rotsvlakten kleuren het eiland vuurrood. Cactussen en hardbladige vegetatie geven de flanken van de Pico de las Nieves een heerlijke geur.

Vanuit Carrizal aan de kust klim je in een relatief korte afstand naar een stevige hoogte. In net geen 29 kilometer ga je van zeeniveau naar een hoogte van 1940 meter. Dat is een gemiddelde van 6.8%. Qua cijfers kan dat echt wel tellen: een unicum in Europa. Er zijn passages waar de gemiddelde percentages stevig boven de 10% uitkomen. Daar is het meer harken dan fietsen. De weg is bovendien soms ietwat smal. Dan weer breed en geschikt voor bussen. Het uitgebreide wegennet biedt tal van mogelijkheden om de top op een manier te bereiken.

2. Valley of the Tears (Hoya de la Vieja) (1405 m)

De meest gevreesde beklimming van het hele eiland start in La Aldea de San Nicolas de Tolentino. Een hele mond vol voor zo’n klein stadje. Dat is trouwens ook iets wat je best doet in La Aldea de San Nicolas de Tolentino. Sla voor de laatste keer proviand in, want vanaf dit punt is het lang wachten vooraleer je opnieuw een winkeltje, café of restaurant tegenkomt. Het westen van het eiland is zeer desolaat en moeilijk toegankelijk. Ook de hitte kan jouw bidon snel doen slinken.

De beklimming start op en neer. Enkele zeer steile passages worden afgewisseld met korte afdalingen. Links en rechts bereik je enkele indrukwekkende haarspeldbochten bij een van de vele stuwmeertjes langs de route. Deel twee van de klim is zwaar: 12 km aan 7.9%. Vooral enkele uitschieters boven de 20% maken het zwaar. Het laatste stuk blijft oplopen. Ook hier kan je de top van de Pico de las Nieves bereiken. Maar tot Hoya de la Vieja is het 24 km aan 5.7%: mooi.

3. Pinar de Tamadaba (1303 m)

Deze beklimming is minder gekend en afgelegen op het Spaanse eiland. In de pijnboombossen van Tamadaba kan je bovenop de berg een lusje draaien. De aanloop van deze beklimming is dezelfde als de beklimming van het Tranendal naar Hoya de la Vieja. Met andere woorden: beide beklimmingen zijn perfect combineerbaar met elkaar. Ik startte vanuit Maspalomas. Reed naar La Aldea de San Nicolas de Tolentino om vervolgens eerst Pinar de Tamadaba te doen en dan de helletocht naar Hoya de la Vieja. Het werd zonder twijfel de zwaarste rit uit mijn leven.

De beklimming naar Pinar de Tamadaba loopt over asfalt van wisselende kwaliteit. Het uitzicht over de haarspeldbochten van de Valley of the Tears is indrukwekkend. De weg lijkt letterlijk recht op de berg te liggen. Pinar de Tamadaba is met 30 km aan 4.1% gematigder en beter verteerbaar. Enkele dorpjes en grotwoningen geven ook de nodige afwisseling in deze prachtige omgeving.

4. Alto de los Moriscos (1625 m)

Veel plaatsnamen in Spaanse regionen hebben een verwijzing naar de Moren. Zij bevolkten Spanje tijdens de middeleeuwen en waren in hoofdzaak moslims. Na de Val van Granada in 1492 weigerden deze moslims te verhuizen. In alle schijn bekeerden ze zich tot het christendom. Via een strenge inquisitie en etnische zuivering werden heel wat moslims uit Spanje verdreven en vermoord. Onder andere via tapas uit varkensvlees werd het onderscheid tussen moslims in niet-moslim gemaakt, aldus de legende.

Deze beklimming start in het noordwesten van het eiland. Voor de meeste toeristen zal deze zijde van het eiland onbereikbaar blijken zonder auto. De autosnelweg over het eiland loopt aan de oostzijde, waardoor deze kant verafgelegen is. In Santa Maria de Guía start de beklimming van 23.5 km tegen 6.1 %. Deze beklimming gaat van Montana Alta naar Barranco del Pinar richting Montañón Negro.

5. Cruz de Tejeda (1520 m)

Cruz de Tejeda is een bekend stenen kruis op een hoogte van meer dan 1500 meter. Vroeger was dit een belangrijke kruising voor de vele verbindingswegen naar alle dalen, valleien en delen van het eiland. Het uitgebreide wegennet komt hier mooi bij elkaar. Bij helder weer zie je aan de rechterkant Tenerife liggen. Ook de iconische Roque Nublo, een monoliet op het eiland, is goed zichtbaar vanaf de Cruz de Tejeda.

De beklimming van zo’n 27 km tegen 5.7 % start in het tropische noorden van het eiland. De vegetatie is hier zeer weelderig, omdat de noordkant van het eiland veel meer mist en neerslag te verwerken krijgt. Maak zeker een tussenstop in het pittoreske Teror, halverwege de beklimming. Ook de vele andere kleinere dorpjes die je onderweg tegenkomt, zijn rustig ingeslapen en heerlijk om een kopje koffie te drinken. Uiteraard vergezeld van papas bravas, de lokale getomateerde aardappelspecialiteit.

6. Barranco de Guayadeque (985 m)

Deze beklimming door de Barranco de Guayadeque is vooral qua omgeving, natuur en landschap indrukwekkend. Gran Canaria heeft tientallen barranco’s of kloofdalen. Door deze kloof loopt ook een prima geasfalteerde doodlopende weg. In Montaña de las Tierras eindigt de weg. Dit kleine dorpje herbergt enkele cafeetjes, restaurantjes en een prachtig uitzicht over de vallei. De donkerkleurige rotsen, geflankeerd door een beperkte vegetatie, geven een zeer bijzondere omgeving.

De klim in Barranco de Guayadeque is 9 km tegen 7.4%. Vanuit Aguïmes gaan vooral de laatste vier kilometer stevig de hoogte in. De hoogte zelf valt best mee. Met net geen 1000 meter is deze beklimming geen letterlijk hoogtepunt van het eiland, maar wel de moeite waard. De gegevens op Strava tonen ook aan dat deze weg minder vaak wordt aangedaan. In mijn ogen een beetje onterecht. Perfect dus, voor zij die iets anders zoeken.

7. Taidía (1135 m)

Ook deze beklimming laten veel wielertoeristen vaak links liggen. Vanuit Vecindario loopt een slingerende weg naar een hoogte van 1135 meter. De ene bocht na de andere geeft een ander uitzicht over een brede vallei met zicht op zee. De kale dorre omgeving staat in schril contrast met het weelderige noorden het eiland. Wind heeft hier vrij spel. Regen valt hier amper. Het eerste deel kent weinig bewoning. In de vallei van Tirajana zijn er meer dorpen.

Vanaf Rosiana gaat de weg steiler de hoogte in. De kwaliteit van het asfalt neemt af en de breedte van de weg versmalt. Enkele huizen tonen de vruchtbaarheid van de hoger gelegen delen aan. Alles in totaal klim je 28.4 km aan een gemiddelde van 3.8 %. Dit percentage valt lager uit door een vals plat gedeelte en enkele korte afdalingen in de beklimming naar het berggehucht van Taidía.

8. Paso del Tauro (914 m)

Het populaire Maspalomas is de place to be op Gran Canaria voor de meeste wielertoeristen. Vanaf deze zonnige vakantiebestemming kan je heel wat kanten op. De drukkere kustweg verbindt rustige bergwegen landinwaarts. De Paso del Tauro is één van deze wegen naar rust en desolaatheid. De vallei is prachtig. De enkele dorpen met witte gevels geven de bloedrode vallei kleur.

De beklimming zelf verloopt lang vals plat. Na veertien kilometer tempo rijden draait de weg linksaf en gaan de percentages de hoogte in. De 1 à 2 % gemiddeld verdwijnt en maakt plaats voor zo’n 8 à 10 %. Deze beklimming is zeer rustig. Vooral het laatste stuk vanaf Barranquillo Andrès is smal, steil en van mindere kwaliteit. Deze vele haarspeldbochten geven een geweldig uitzicht over de vallei. De top heeft geen indicatie of aanwijzing. Dalen dan maar.

9. Cruz de San Antonio (968 m)

In Playa de Mogan eindigt de autosnelweg. Drie vierde van het eiland is voorzien van een autosnelweg. De GC-1 en GC-2 verbindt Agaëte in het noordwesten, via de hoofdstad Las Palmas de Gran Canaria in het noordoosten met Playa de Mogan in het zuidwesten. Een vierde van het eiland heeft dus nog geen kustweg. De valleien zijn hier diep. De dorpen zijn beperkt. De toegankelijkheid van het westelijke deel van het eiland is hierdoor moeilijk. De enige manier om het westen te bereiken, is via deze weg en verschillende pasovergangen.

Tussen Playa de Mogan en de Cruz de San Antonio krijg je naar het einde toe heel wat bochten. De vele twists and turns maken van deze beklimming een must see. Bijna 20 km bergop tegen een moyenne van 4.8 % is heerlijk om weg te trappen. Voor heel wat wielerploegen is dit een prima alternatief voor het nabijgelegen Tenerife, om een trainingsstage op hoogte te organiseren. Zo verbleef Oleg Tinkoffs ploeg, met Alberto Contador en Peter Sagan, een aantal jaar in Playa de Mogan om het wielerseizoen voor te bereiden.

10. Pico de las Nieves (1940 m)

We starten en eindigen met het hoogtepunt van Gran Canaria. De Pico de las Nieves is op tientallen manieren te beklimmen. Deze zijde is door de ligging waarschijnlijk de populairste zijde van de sneeuwberg. Vanuit Maspalomas klim je in 45 km naar het hoogste punt. Onderweg kom je verschillende pashoogtes tegen, gevolgd door een korte afdaling. De Alto de las Yeguas, de Alto de Fataga, de Paso de la Herradura en Roque Nublo zijn de opwarmertjes om de eigenlijke top de bereiken.

Hierdoor kan je de beklimming in vier à vijf delen splitsen. De beklimming lijkt hierdoor minder lang. Want 45 km tegen een gemiddelde van 4.1% is stevig. Vooral omdat de delen die bergop lopen hogere percentages hebben. Toch is de beklimming goed verteerbaar en veelal schommelen de cijfers rond de 6 à 7 %. De korte afdalingen moet je bij de terugkeer opnieuw bergop verwerken. Dit kan na een lange rit weleens in de koerskleren kruipen.

Uiteraard zijn er zeer veel varianten van iedere beklimming. Tot de Pico de las Nieves rijden is nagenoeg iedere keer mogelijk. Check onderstaande kaart voor meer informatie.

Wil je meer lezen over cols? Kijk dan zeker naar de 10 mooiste beklimmingen op Mallorca of zelfs de 10 mooiste beklimmingen van de Brabantse Wal. Like Fietspiratie op Facebook, volg me via Instagram of abonneer je gratis op mijn YouTubekanaal.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s