Mijn eerste koersbroek

Fietsen met een strakke broek rond je lijf is toch net dat tikkeltje meer. Het is als de toga voor een advocaat. Het is als de veiligheidshelm van een havenarbeider. Het is als de speculoospasta op de ontbijttafel. Het kan ook zonder, maar het staat gewoon veel beter met. Ik zette de eerste stap richting strak lycra op mijn dertiende levensjaar.

Foto’s ontbreken. Het relikwie is mettertijd verdwenen tussen kledingdozen. Ik vrees dat de vuilniszak op dat moment niet wist wat het op bezoek kreeg. Ik zou het niet weten. Nu vind ik het spijtig dat ik mijn allereerste strakke broek niet meer heb. Dan kon ik er nog eens mee op pad. Dan kon ik vaststellen dat het elastane gedeelte was verduurd. Dan stelde ik vast dat ik er misschien niet meer inpaste.

Het was officieel zelfs geen koersbroek. Mijn moeder had het broekje op de kop weten te tikken. Het was een blauw exemplaar van het merk Scapa. Zij zijn niet eens actief in de wielerwereld bij mijn weten. Het had geen bretels of zeem. Het was gewoon meteen op de stof dat je met of zonder onderbroek plaatsnam. De vlag van Schotland prijkte op de flanken van mijn bovenbenen.

Echte coureur?

Mijn moeder zag het al voor zich. Ze riep zelfs als ik laatst liep: “Komaan, joenge! Goe bezig!” Als ik toekwam van een fietstocht, zei ze: “Dag, mijn coureureke!” Ze zei het zo charmant, dat ik me voor even ook Tom of Philippe voelde. De realiteit viel snel weer binnen, wanneer ik de poot van mijn fiets neerduwde en naar mijn kamer liep.

Het gaf wel het gevoel: ‘ik ben nu een echte coureur’. Het was mijn droom. Een kinderdroom die nooit in vervulling is gegaan, toch niet tot het gedroomde niveau van wielerprof. De sterallures zaten elders verscholen. De conditie van een buffel ontbrak, om potten te breken in het pak. Ik moet zeggen, misschien maar goed ook. Leve de vrijheid van de amateur. Die kan trainen en trappen, wanneer ie maar wil.

Ik herinner me ook hoe lachwekkend bepaalde meisjes van mijn klas het ding vonden. Tijdens een sportdag op het einde van het eerste middelbare schooljaar, had ik het wielermaatpak aangetrokken. Hun ogen dwaalden meteen af naar de onderste regionen. Het gegniffel dat volgde, zei genoeg. Ik moest dat bretelloze bibshortje hier voorlopig niet meer dragen.

Ik was tenslotte nog maar een broekventje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s