Hoe verliep mijn allereerste Noordkasteelcross?

Een stralende zon, een prachtig parcours, een liefelijke locatie, een degelijke organisatie, een enthousiaste speaker, een mooi deelnemersveld én vooral massa’s zuurkool voor de hotdog achteraf: wat moet er nog meer zijn op een zondagse cross? Wielerclub Amici di Bici en het district Antwerpen organiseerden de eerste Noordkasteelcross in en om, u raadt het al, het Noordkasteel. Het was de eerste manche van de Ronde van het District Antwerpen.

Tijdens de warming-up werd ik vergezeld door mijn prachtvriendin. Ze reed mee op haar plooifiets. Langs de Scheldekaaien konden we al genieten van de rustige zondagochtend en de stralende zon. Een halfuurtje voor de start pikte ik mijn startnummer op. Enthousiast kreeg ik te horen: “dat is jouw geluksnummer”. Met het nummer 7 mijn eerste Noordkasteelcross betwisten onder deze zon: heerlijk.

Ik moest het parcours nog verkennen. Ik kende de locatie. De week voordien verkende ik het parcours op basis van de online info, maar toen reed ik het parcours in omgekeerde richting. Nu lag het parcours er nog droger en sneller bij. De uren en uren zon van de afgelopen weken gaven een geweldige ondergrond: geen materiaalwissels, afspuitstand of vieze kleding achteraf. Dus ook de cyclocrossers die enkel bij mooi weer rijden, konden deelnemen.

Het startschot

Nog tien minuten: ik neem tijdig post aan de startstrook. Nog negen minuten: ik eet nog een laatste reep. Nog acht minuten: een slokje cola om mijn caffeïneniveau op peil te houden. Nog zeven minuten: een slokje water om de kleverige colamond door te spoelen. Nog zes minuten: ik ril van het wachten. Nog vijf minuten: ik draai mijn helm wat vaster. Nog vier minuten: Garmin aanzetten. Nog drie minuten: speaker roept: “nog drie minuten”. Nog twee minuten: nog een laatste kusje en knipoog richting mijn lief. Nog één minuut: wat! Nog één minuut? Drie, twee, één: start.

Het fluitsignaal gaat. Ik start vanop de tweede rij. De eerste renners rijden al tien meter voor me. Ik geraak meteen in mijn klikpedalen. De meeste deelnemers voor me, hebben een 29’er. De eerste strook loopt meteen bergop. Er ontstaat al een klein gaatje. Ik passeer er enkele. Sommige vliegen mij voorbij. Ik weet het gat met de kopgroep nog net te dichten. Achter me is er al een gaatje.

De eerste iets technischere strook kan ik nog volgen. Bij de steile talud sta ik net iets te groot. Ik probeer nog bij te bikkelen, maar het tempo ligt me net wat te hoog. De plaatsen in de wedstrijd liggen na een halve ronde al vast. Ik word nog twee keer ingehaald door iemand achter me. Ze zijn net iets sneller. Ik kies voor mijn tempo. Daarmee beland ik op de dertiende plaats.

Alleen in de wedstrijd?

Bij de eerste doorkomst heb ik het gevoel dat ik alleen in de wedstrijd zit. De kopgroep is door de vele bochten al een bocht of twee verder. Achter mij zie ik niemand. Heel de wedstrijd fiets ik alleen verder. Het enige richtpunt dat ik heb, zijn mijn ademhaling, hartslag en verzet. Soms haal ik wat gedubbelden in. Ik hoop dat de kopgroep me niet inhaalt. Dat wordt mijn doel: recht blijven en niet meer ingehaald worden.

Na de tweede doorkomst gaat het weer bergop, rechtsaf, op een steil kantje, gevolgd door een lang recht stuk en een oude betonnen brug van het Noordkasteel. Net voor de start werd het scherpe trapje nog gelijkgemaakt met aarde, om lekke banden te vermijden. Dan volgt een bocht rechts, een steilere afdaling, een serie bochten door het bos en de steile dijk waar ik de eerste ronde loste. Het lange rechte stuk langs de Schelde is prachtig. Het hobbelt beneden en het bolt lekker boven. De dijk rijd je nog een keer schuin op en af. Langs het Noordkasteel fiets je vervolgens onder de brug naar de aankomstzone. Met een kasseistrook en een laatste strook verharde weg kom je tenslotte weer onder de aankomstboog.

De derde ronde: mijn naam wordt afgeroepen. Het geeft een idee van mijn positie. Jef De Batist moedigt iedere deelnemer enthousiast aan. De speaker van dienst laat geen stiltes vallen. Hij maakt zelfs reclame voor mijn blog! Topper! Jef gaat van de ene vlotte aanmoediging, over in de andere. Ook alle andere vrijwilligers, van rondeteller tot wafelbakker, maken van deze eerste editie een topeditie. Ze moedigen tussen lint en nadar aan, wanneer ze kunnen.

De vierde ronde: de beste aanmoedigingen komen van mijn lief. “Komaan, Sam! Goed bezig! Komaan, lief!” Iedere ronde hoor ik haar stem en haar aanmoedigen. Van haar aanmoedigingen duw ik nog een tandje bij. Een kleine duwtje in de rug. Foto’s en filmpjes neemt ze bij de vleet.

Afgezakte beenwarmers

In de vijfde ronde blijft mijn beenwarmer afzakken. Ik had die dingen voor de start moeten uittrekken én vooral er thuis andere moeten aandoen. Door het geril aan de start, vergat ik ze uit te trekken. Ik laat het onding dan maar bengelen. Het is geen zicht, maar bon. Fietsen is de boodschap én rechtop blijven. Enkel een kort schuivend achterwiel, meer spannende passages volgen er niet.

In de zesde, zevende en achtste ronde vraag ik me af hoe ver het nog is. Ik hoor iedere keer: “Komaan, Sam!” Maar ik vraag me af hoeveel rondjes ik nog moet rijden. Ik ben de tel, zoals gewoonlijk, kwijtgeraakt. Ik kijk vluchtig op mijn fietscomputer en ik zie dat ik al 40 minuten onderweg ben. Ik dubbel nu ook meer renners en rensters. Ik kijk achterom. Gelukkig is er niemand in aantocht. Bij het ingaan van de achtste ronde: “wie nu voorbijkomt, mag finishen”.

In mijn laatste ronde blijf ik goed doorrijden. Mijn benen voelen de 117 kilometer van gisteren en de hellingen rond Alsemberg, Halle en Dworp. Ik kon niet harder. Ik had geen pech of offday. Ik moet tevreden zijn met deze dertiende stek. Een eindspurt is niet nodig. Ik finish. Een heerlijke kus en warme café au lait staat te wachten. Dat doet deugd. Om de heerlijke Noordkasteelcross van Amici di Bici af te sluiten, eten we nog een hotdog met zuurkool, mosterd, ketchup en gedroogde uitjes. Meer moet dat niet zijn!

Nog twee events

Wil jij je ook één dag als Mathieu van der Poel, Peter Sagan of Mark Cavendish voelen? Er volgen nog twee evenementen. De Damse Pijl op zondag 12 mei 2019 in Antwerpen-Noord en de derny-initiatie op woensdag 31 juli 2019 op en rond de Grote Markt tijdens het Na-Tour Dernycriterium. Meer informatie vind je ook hier terug.

Wil je meer lezen? Like Fietspiratie op Facebook, volg me via Instagram of abonneer je gratis op mijn YouTubekanaal.


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s