VIDEO: Weergaloos vlieg- en schuifwerk in de sneeuw

De koude dagen waarin de grond kraakt. De witte vlokjes neerdwarrelen als stof. De stilte in het bos wordt enkel verstoord door een zwaardere ademhaling. Lucht van onder het vriespunt wordt in mijn longen gezogen. Adem wordt als kokende waterdamp weer naar buiten geduwd. Het contrast met zomers gepuf is groot.

Sleesporen wisselen gladde plekken af. Hier en daar is het zout er met bakken op gesmeten. Elders kan je het pekelspoor kilometers volgen. De winter is in het land en de sneeuw kleurt het landschap. Witte vlokjes wegen op de bomen. De takken laten de schouders hangen, alsof ze net een voetbalmatch hebben verloren tegen SK Winterslag.

Snelheid is de sleutel. Vlokjes smelten als sneeuw voor de zon. Algauw wordt het maagdelijk witte tapijt omgevormd tot een bruine prutpurrie: een ranzige brij van remstof, bandenbrokken, zoutstrooisels, slijkslierten en smeltwater. De natte drash voelt als overjaarse sorbet. De stoep is een lappendeken. Het is een afwisseling tussen schoongeveegd millimeterwerk, rappe veegtrekken met zoutflarden net voor het werkengaan en totale glibberdeslibberdeslatsj.

Mijn banden schuiven en glijden af en toe weg. Het bos is nog ongerept en brengt de nodige grip. De kou vreet aan mijn afgeschermde tenen. Vingers voelen opgezwollen. Mijn neus snottert als een sapcentrifuge. Het verlangen naar de vlammenzee van mijn stoof en de hete druppeldouche doet me afvragen waarom ik me überhaupt heb omgekleed.

Het antwoord is simpel. Hier krijg ik het warm:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s