OPINIE: Waarom DNA Nys de ondergang van Thibau is

“Ik ben Jaak Cuypers. Ik was zeker twintig jaar grote supporter van Sven Nys. Vandaag ben ik een fanatiek supporter van Thibau Nys.” Deze prachtige inleiding komt ook dit jaar weer terug. Niet alleen het DNA van de papa wordt doorgegeven, ook de looks, de ijver, de sponsors en de supportersclub. Nu nog de prestaties en Thibau is de nieuwe koning van het veld. Ja, is dat zo?

Aan overanalyse en zelfrelativering opnieuw geen gebrek tijdens dit seizoen. Waar Sven Nys en Paul Van Den Bosch in het vorige seizoen nog alle moeite van de wereld deden om de voeten van spruitje Nys op de grond te houden, wordt hij nu meer en meer op een piëdestal gezet. Van hobby naar: “het gaat over iets dat meetbaar is.”

Hypes en swipes

Is het een nieuwe trend geworden in de wielerwereld om jonge talenten al vroeg te hypen? Is het nodig om dat ventje van 15 nu al met een enorm Axel-Merckxcomplex op te zadelen? Kunnen we onze jonge leeuwen Remco Evenepoel en Thibau Nys echt niet afschermen van deze oeverloze verheerlijking en voorbeschouwing, waarbij het uiteindelijk in het beste geval alleen maar slechter kan aflopen dan voorspeld?

Thibau Nys is nu al zo gefocust op beter doen dan zijn vader. Ook mama Isabelle: “Wat kan de ene, wat kan de andere met de fiets?” Ook Paul Van Den Bosch: “Wat dit uniek maakt, is dat die competitiviteit zich afspeelt op hetzelfde niveau binnen dezelfde sport.” Paul gaat verder: “…waarin de vader wereldtop geweest is.”

Hooguit wordt aan de verwachtingen voldaan. Meer kan niet. Het verwachtingspatroon ligt nu al op het zo’n niveau. Thibau jent papa met 19 overwinningen. Terwijl pa er maar 18 had. Zoals het bij toppers gaat, zal het nooit genoeg zijn. Ze dragen nu al een last, omdat iedereen hen de godenstatus toedicht, nog voor er één pedaalslag werd gegeven in het profpeloton.

The Voice Kids en The Velo Kids

Deze prestatiedrang bij jonge kinderen en pubers lijkt een ziekte van deze tijd. Op tv kunnen kindsterretjes zich meten met andere kindsterretjes. Zang- en danswedstrijden bij de vleet, bijgestaan door een team van coaches, camera’s en juryleden. De kinderen mogen geen kinderen meer zijn, maar moeten in de spotlights staan. Het lijkt alsof zo altijd en overal met een PR-bureau op schok zijn.

De drang om beter te doen, is een goede zaak. Middelmatigheid mag. Durven excelleren, mag absoluut. Maar dat kan ook zonder al die schijnwerpers. Want wat vergeten programmamakers, vaders en coaches: dat het kinderen zijn. Hoe moeilijk hebben wij het op volwassen leeftijd om met falen om te gaan? Om niet aan de verwachtingen te voldoen?

Voor even is de aandacht leuk. Al snel wordt het, mits de afwezigheid van de nodige coaches, camera’s en juryleden een moeilijk te genezen kankergezwel. The Velo Kids willen meer aandacht en keren maar moeilijk terug naar een normaal referentiekader, waarin ze niet gevoed worden met sponsordeals, likes en tv-programma’s.

Foute vrienden?

Ik heb te doen met Thibau. Het was voor Sven Nys en zijn Cycling Center, Paul Van Den Bosch, Energy Lab, Trek, AA Drink, Golazo en Delhaize Humbeek waarschijnlijk ook moeilijk om zo’n format af te wimpelen. Puur vanuit een PR-modus en economisch winstbejag kan er geen betere reclame zijn voor Svens Balenberg en diens sponsors, hoe eerlijk het programma er ook uitziet. Alle potentiële klanten kijken naar dit programma op de Vlaamse ether. En Thibau? Hij is het reclamepaneel.

Thibau Nys wordt mee in de PR-campagne gezogen. Zijn echte vrienden van weleer worden al snel vervangen of aangevuld met meelopers die willen meedrijven op het tv-succes van Nys. De kinderen mogen ook geen welgemeende “fuckt dees” of “shit” meer roepen. Het taaltje van de vriendelijke genuanceerde coachpraat schijnt al overal door. Kijk naar een interview van papa Nys uit de jaren 90 en je ziet de evolutie.

Vergelijken mag?

Neem nu een andere fietsster: Peter Sagan. Hij kwam als twintigjarige Slowaak piepen in Parijs-Nice. Hij won twee ritten en sprak bouwvallig Italiaans. Zo verlegen! Een geniepig zenuwachtigheidsgrijnsje kon ervan af. Hij heeft in zijn jeugdjaren zich kunnen amuseren, met beperkte middelen. Hij was Peter en wordt nu pas omringd met een PR-bureau. Hij kent de klappen.

Remco Evenepoel kon tot vorig jaar nog genieten van de luwte. Hij kreeg al klappen op het voetbalveld door daar niet aan de verwachtingen te voldoen. Hij vocht terug en wordt goed omkaderd. Toch is ook hij al quasi een merk: R.EV.

Nu wordt de leeftijdsgrens nog meer verschoven. Op tweejarige leeftijd kwam ukje Nys al op de buis. Op tienjarige leeftijd werd met hem al een rondje Francorchamps ingeblikt voor een ludiek praatprogramma. Nu komt hij op één, als een F1-bolide. Hij is 15 jaar en krijgt al een tweede seizoen. Overigens qua entertainment, montage, verhaal en manier van brengen, een prachtig programma.

Ik schrijf dit vanuit een soort vaderlijke bekommernis om zoon Thibau. Vader Nys en co. maken prima reclame. Zij wrijven in de handen. Maar ik hoop voor zoonlief, dat deze vorm van verafgoding niet omslaat in een vroegtijdige talentdoding, want dan wordt “DNA Nys” misschien “DNF Nys”. Een goed spreekwoord zegt: een goed begin heeft een goed behagen, maar het eindje zal de last dragen.

O, Thibau, proficiat.

Geniet vanavond van de tweede aflevering, op één om 21u30.

 

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s