Mijn eerste koersfiets

Op 13 mei 2006 kocht ik mijn eerste koersfiets. De zaterdag waarop we nog even een jas gingen kopen voor mijn moeder bij Decathlon, was de dag waarop mijn leven voorgoed veranderde. Hij stond daar te blinken. Zo mooi afgeprijsd: van 699 EUR naar 549 EUR. Ik had niet genoeg geld op mijn bankrekening. Ik moest nog wat sparen, want ik had nog geen studentenjob. De wil was groot om deze kans te grijpen. Ik vroeg mijn ouders of ze de rest niet konden voorschieten, tot ik een job had. En zo geschiedde: mijn eerste koersfiets.

Het was een gele met zwarte accenten. Ik vond het een beauty. De fiets had een Mirage-groep van Campagnolo. Een serie die in tussentijd niet meer bestaat. Het gele stuurlint verloor al snel zijn glans. Het zadel zat als gegoten. De klikpedalen klikten vlotjes in en uit. De wielen draaiden geruisloos. Hij telde 27 versnellingen: drie voor en negen achter. Het exemplaar was iets te groot, achteraf bekeken. Een maatje kleiner had beter geweest. Ik kocht in die tijd zowat alles te groot, net zoals mijn eerste wielershirt. Ik dacht dat ik nog ging groeien. Het fietsgenot was er niet minder om.

De fiets heeft mijn eerste valpartij, mijn eerste en tweede fietsreis en mijn eerste keer meer dan 200 kilometer meegemaakt. Het was de eerste keer dat ik verliefd was op een voorwerp. Het was mijn beste vriend. Ik boende hem na iedere rit keurig op met een oude handdoek. Eén keer was ik zo dom om de groene zijde van een afwassponsje te gebruiken. Het zweet brak me uit. Bij het opdrogen, zag ik alleen maar krassen. De ‘simonis’ of autopolish van papa deed wonderen. Dat deed pijn.

Vervangmateriaal gunnen

De fiets kreeg in de eerste twee jaar ook geen nieuwe ketting of cassette. Ik had nog geen kaas gegeten van onderhoud. Toen ik op mijn eerste fietsreis vertrok, liet ik deze vervangen bij de lokale fietsenmaker. Ik had de tandjes zo afgereden, dat mijn nieuwe ketting niet meer paste. Hij heeft toen de tandwielen gefreesd: een huzarenstukje. Van een vakman gesproken! Ik stop nog altijd aan zijn etalage als ik langs fiets om binnen te turen.

Tot de zomer van 2009 heeft de fiets dienst gedaan als mijn eerste koersfiets. Toen kocht ik er een tweede. De racefiets van de Decathlon werd ingezet als woon-werkverkeerfiets in de zomermaanden: van en naar de vleesfabriek, zo’n 15 km enkele rit. Want de fiets van mijn pa kraakte zo, dat ik mijn eerste geliefde dan maar een upgrade gaf. De kilometers die ik daarmee nog heb afgelegd, kan ik niet tellen. Na een maand had ik 690 km woon-werkverkeer op de teller. Ik heb dit nog zes jaar gedaan.

Waar is ie?

Waar de fiets nu is? Ik weet het niet. Ik heb hem voor 70 EUR verkocht op de tweedehandsbeurs van de Decathlon. Dat is wellicht een te lage prijs voor je eerste lief. Het regenjack dat ik daarvoor toen kocht, doet wel nog altijd dienst. Maar wat heb ik plezier beleefd aan mijn eerste lief.

Dag fiets! Ik heb je graag gehad.

Mocht iemand weet hebben waar hij is? Je mag altijd een foto bezorgen, via mail, sociale media of postduif.

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s