Florence & The Racemachine

Op de tonen van Florence and the Machine ben ik op weg naar een familiefeest. Het is begin januari. De tafels staan al klaar en over vier uur start het feest. Mijn ketting is gesmeerd en de wind waait uit het noorden. Mijn route van zo’n 90 km is gepland en ik trap rustig verder.

“I took the stars from my eyes, and then I made a map. And knew that somehow I could find my way back”

Ik maak een ommetje. Van deur tot deur zou het neerkomen op de helft van de afstand. Omdat ik weet dat de gastvrouw altijd lekker kookt, fiets ik in een boog eromheen. Ik ga. De wegen door het Pajottenland kronkelen.

“Between two lungs it was released. The breath that carried me. The sigh that blew me forward.”

Deze ‘luchtige’ liefdesverklaring speelt in mijn hoofd. De lucht die ik inadem om te trappen en te leven. Ik adem de koude lucht in mijn longen. Ik pomp de warme weer uit. Het is net niet kil genoeg om de damp te zien. Adem kruipt niet zomaar in de koude kleren.

“All alone. Even when I was a child I’ve always known there was something to be frightened of.”

Ik ben alleen. De landbouwwegen stralen rust uit. De boeren hebben minder werk. Zo nu en dan ligt de landbouwweg bezaaid met slijk en bruine drap. Ik weet hoe laat het is. Dat wordt kuisen en mest slikken. Als ik nip van het topje van mijn bidon.

“And you can’t hold me down ’cause I belong to the hurricane. It’s gonna blow this all away.”

Ik blaas de viezigheid weg. Ik neem een goede teug. Zoals ik van het leven geniet. Af en toe stop ik, met volle teugen. Om stil te staan bij de schoonheid van het landschap of een rood licht.

“Now there’s green light in my eyes and my lover on my mind. And I’ll sing from the piano, tear my yellow dress and cry and cry and cry.”

Ik trap terug naar het noorden. De wind blaast op kop. De ene klim na de andere volgt. Ik ril in de afdaling. Het Pajottenland en zijn geheimen: achter de schuur staat de man met de hamer. Het bord is leeggegeten. De repen zijn op. De kou kruipt door elke vezel.

“And I never wanted anything from you. Except everything you had and what was left after that too”

De tank is leeg. Het einde nadert. Een kille januaridag vergt altijd meer dan gedacht. Ik loop zachtjes leeg. De douche is welkom. De familie is hartelijk. De taart is hartig. De koffie smaakt.

Kusjes aan de jarige en iedereen die daar bij mag zijn.

“And the kindest of kisses break the hardest of hearts.”

Florence, Happy Birthday.

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s