Wat bracht 2018 en wat brengt 2019?

Zo’n drie weken geleden startte ik met mijn eigen fietsblog. Het was al jaren een droom van me. Onderweg peinsde ik meermaals over de naam, de thema’s en de how-to’s. Gewoon beginnen, is dan de boodschap. De knoop doorhakken en schrijven. Met de steun van lief een domeinnaam aanmaken en gaan. Het is zoals vertrekken in de koers. Bibshort optrekken, shirtje toeritsen, petje, helm en bril op, schoenen vastmaken en gaan. Trappen en weg.

Ik kreeg in het verleden veel positieve feedback op eenmalige Facebookberichten, een sporadisch gedicht of een bijdrage ter zijde. Zoals een renner langs de kant wordt aangemoedigd, ging ik sneller schrijven dankzij deze likes en leuke comments. Dan groeit en borrelt het vanbinnen, traag maar zeker. Het is wat het is. Zonder toehoorders trapt de eenzame fietser ook verder, maar minder snel. Dankzij jullie, schakel ik een versnelling hoger met pen en klavier.

Op de fiets

Elk idee begon vanop een zadel. Demarreren deed ik in 2018 niet zozeer. Ik stelde me tot doel om te genieten van iedere kilometer in de guidon en om meer dan 10.000 km te fietsen. Het zijn er 11.000 geworden, dus prima en doel bereikt. Ik wou geen ritten meer tegen mijn limiet rijden, zoals in 2017. Waar ik strandde op 7.000 km. Ik ging toen te vaak erover om nadien het echte plezier te verliezen. Het plezier in het fietsen moest te allen tijde primeren. Voor mij zijn cijfers ondergeschikt geworden. Ik ben in het verleden te vaak te diep geweest. En ik vraag me meer en meer af, of dat hetgeen is wat me drijft.

Ik weet dat ik zo’n 150 km kan fietsen tegen een goed tempo en er van a tot b van kan genieten. Bergen en afdalingen verteren tegen een lekker tempo. Dan toekomen en je niet uitgewoond en afgepeigerd voelen, is heel bevredigend. Nog kunnen stappen en met nog meer zin uitkijken naar een kilometer verder. Met die focus blijven rijden en je niet moeten afvragen waarom je vrijwillig kilometer voor kilometer ligt af te tellen. Ik ben geen prof. Het is mijn job niet. Het is een hobby. Het moet leuk zijn en blijven. Nu heb ik er een hobby bij.

Hoewel te hard, te veel, te lang fietsen in mijn hoofd geen doel mocht zijn het afgelopen jaar, kon ik mezelf soms wel zover drijven. In de Cadixkoers sleepte ik voor het eerst een podiumplekje in de wacht. Iets waar ik vroeger nooit van durfde dromen. Het was een tijdritje tussen Jef en Klein Pietje, maar dat is van ondergeschikt belang. Het kasseiparcours deed heroïsch aan. De afwezigen hadden ongelijk. Je naam horen galmen door de speaker en weten dat je voor honderd man het podium op mag, is fijn.

Topsnelheid

Verder behaalde ik nieuwe doelen die ik niet had vooropgesteld. Sommige zaken bereik je, zoals een nieuwe topsnelheid, per toeval. Ik wist niet dat 101 km zo snel aanvoelde. Ik begon deze afdaling ook niet met het idee deze piek te bereiken. Het komt, zoals het gegaan is, even snel voorbij als dat het gepasseerd is.

Daarnaast reed ik dit jaar voor het eerst in een vormpje. Strava Art vond ik al langer interessant. Zulke strapatsen motiveren me ook tijdens dagen dat de echte goesting wat minder is. De voorbereiding is even lollig als de uitvoering en de nabeschouwing. Voor mij is zoiets beter dan wederom hetzelfde toertje af te werken.

In 2019 zal deze drang om ‘in vorm te rijden’ nog toenemen. Nieuwe ideeën zijn klaar om uit te voeren. Nieuwe doelen zitten dus niet enkel meer echt in afstand, snelheid of kilometers malen, maar even goed in alternatieven blijven onderzoeken. Nieuwe beklimmingen in binnen- en buitenland blijven ontdekken. Het houdt mijn kop fris, de motivatie hoog en de benen op punt. Wie weet een land ontdekken, zoals ik dit jaar voor het eerst in Tsjechië en Slovenië reed. Alles wat nog voor de wielen komt, is een cadeautje om te koesteren.

In 2019 hoop ik vooral mensen te blijven inspireren. Ik wil mensen blijven warmmaken voor de mooiste sport ter wereld, op en naast het zadel. Ik hoop dat ik beleidsmakers kan wakkerschudden om nog meer te investeren in de pedalen en minder in de mobiliteitskwalen. Een rijstrook erbij zorgt niet voor minder chauffeurs maar voor meer fijn stof tot nadenken. Ik hoop op veel positieve vibes en eventueel verrassingen along the road.

Opdat iedereen een gezond, sportief en leuk fietsjaar tegemoet gaat.

Tot op fietspiratie.com!

Advertenties

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s