COLUMN: Remco’s grootste tegenstander

Hij won de semiklassieker Kuurne-Brussel-Kuurne en de Guido Reybrouck Classic. Hij schreef een rit, het punten-, berg- en eindklassement van de Vredeskoers op zijn naam. In Frankrijk triomfeerde hij in een rit van de Trophée Centre Morbihan en nam hij het punten- en eindklassement mee naar huis. Ook het Belgisch kampioenschap op de weg en het tijdrijden werden op zijn erelijst bijgeschreven. De twee ritten, het punten-, berg- en eindklassement in de GP Général Patton won hij op een drafje. Verder boekte hij winst op het Europees kampioen tijdrijden én de weg. Een rit, de punten-, de bergtrui en de eindklassering in de gekende juniorenkoers Aubel-Thimister-Stavelot waren voor zijn deel. Drie ritten gewonnen in de Giro della Lunigiana, met eindklassement, puntenklassement en bergklassement. Als eerste over de meet in het Wereldkampioenschap tijdrijden én op de weg. Eindzege in de Chrono des Nations… Tenslotte nog en passant de trofeeën van Jongere van het Jaar en Belofte van het Jaar meepikken. 

Als junior.

Je weet over wie het gaat?

Een jongen geboren in Schepdaal. Net achttien geworden. Nu al op een merckxiaanse pied de stalle geplaatst door de ganse wielerwereld.

Zijn naam is Remco. Remco Evenepoel.

Een voetballertje dat even ging fietsen.

Het contract bij Patrick is al binnen. Getekend. Nu al in blauw getooid. Tom was 22. De vorige Belgische loverboy van de koers.

Welk doel kon de junior nog halen? Een keer niet winnen? Gewoon de beloftecategorie overslaan, dan maar.

Ik heb te doen met hem. Ik heb te doen met zo’n jonge jongen. Wat gaat hij doen wanneer hij in zijn zelfzekere zelve faalt?

Het kleine Vlaanderen steigert bij de minste gelijkenis met Eddy. Dan worden de verwachtingen zo hoog, dat zelfs Barack Obama niet meer durft speechen.

Ik zie hem worstelen met zijn eigen grote ego. Volledig geplaatste zelfingenomenheid is het. Als kampioen moet je je plek opeisen. Hij doet dat.

Hij moet langs alle kanten worden afgeremd. In een korte tijd wordt ie in een keurslijf geduwd. Hij is de beste en kan dat niet onder stoelen of banken steken. Maar de perschef fluistert ‘neen’ in de oren. Dat wringt. Bij Remco zie je dat.

Vlamingen lusten zo’n Amerikaanse dikkenekkerij niet. Kijk naar Lance. De killer in alles wat hij deed. Misschien liever de underdog?

Nu is het oké. Hij wint. Als hij straks verliest, wordt hij daarop afgerekend.

Dan gaan ze zijn hele hebberigheid en houden van door het slijk halen. Dan komt de doordeweekse cocaïne van de disco boven. Dan komen de geënsceneerde liefdesperikelen met zijn vriendin boven. Bij een crash in een gele dure wagen is de pers er als aasgieren.

Roddelbladen plannen hem nu al in voor 2023.

Is zijn doodsvonnis al getekend, nog voor zijn echte overstap naar de profs?

Ik hoop van niet.

Remco zijn evenknieën zitten niet op een zadel.

Ik heb te doen met hem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s