Het lijf past zich aan

Doet je kont dan niet zeer? Verlies je niet heel veel kilo’s? Heb je geen last van zere benen? Deze vragen zou ik me ook stellen. Een fietstochtje naar de Noordkaap of het einde van de wereld is niet hetzelfde als naar de Lidl om de hoek rijden. Dat besef ik. Maar het lijf past zich meer en meer aan. En dat is heerlijk.

De eerste dagen heb je moeite om dubbel zoveel boterhammetjes te eten. De choco werkt. De hagelslag verteert gedwee. Ook die muesli met kwark lijkt wel een berg waar je een jaar of twee mee zoet bent. Met lange tanden stouw je nog een banaantje weg. Maar na 25 dagen moet je jezelf afremmen om niet de gehele broodzak te smeren. De aanvankelijk passende kookpotjes zijn nu gemaakt om holle tanden mee te vullen. De interne hoogoven verslindt ieder reepje chocolade, bolletje ijs of zuurtje als een snipper hout in een Leuvense stoof.

Perineum

De somtijds pijnlijke knoken van de zitvlakzone staan eveneens met momenten te schreeuwen om niet meer op dat zadel te hoeven zitten. Hoe goed de zeem je perineum ook verwend. Gewoon gevoelloze plekken of puisten van dertien meter zijn bij pech of onweer je deel. Maar na 25 dagen is het zadel de ene dag een sofa, de andere dag een ligbed, waarop je billetjes een teken van erkenning geven. Ze staan erin gegraveerd als letters in een herdenkingsplaat.

Ook het wel gekoesterde en o zo belangrijke rust-in-vredemomentje tussen drie muren en een deurtje met slot, kunnen de eerste dagen variëren van modderstromen tot betonformaties. Geen zegen en het zweet breekt je uit als je niet meteen kan of mag. Maar na 25 dagen is een slok koffie genoeg om de gladjakkers gestroomlijnd naar andere oorden te voeren. Waarop je netjes je handen wast en weer een heerlijke dag tegemoet gaat.

Ritme

Hetzelfde verhaal met je boeltje opkramen. Eerst twijfel je nog waar waterkoker en luchtbed moeten. Na drie weken zet je koffie terwijl je doucht. Ligt tweederde van de overbodige bagage in een kartonnen doos ergens onderaan, wachtend op een verder stoffig bestaan in de schuur. En worden blindelings rechts en links, zo van die, regelrechte vondsten gedaan. Iedere dag dit daar en dat ginder geeft gewoon ritme.

Een lekker gevoel om door te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s