Noors hoogtepunt?

De trappers gaan rustig. De fut is er al wat uit na de vele plensbuien, mistmomentjes en ril- en trilbevingen van eerder op de dag. Ik prop nog snel een banaan in mijn mond. De weg rijst statig naar boven. De bochten zijn al uitgereden door de vele auto’s en busjes. Bomen en struiken worden de graadmeter voor de stijgingsgraad. Even puffen.

Ieniemienie fietscomputertje

Ik kijk op mijn gloednieuwe ieniemienie fietscomputertje van drie tientjes. Al een kilometer bergop achter de rug. Mijn hemel, is het nog zo ver? Zeven, acht, zeven, zes, negen kilometer per uur: zou wandelen sneller gaan? Ik begin nu al een beetje af te tellen. Geen idee wat er nog komen gaat.

De bomen worden vervangen door struikjes. Hutjes en huisjes verdwijnen bij het zien van kale rotsblokken met mos en roze bloemetjes. Nu staar ik voor me uit en stel me helemaal de vraag: waar naartoe? Waar is die top?

Windvlagen duwen mijn fiets met kekke schijfremmen naar links, rechts en vooral niet omhoog. Ik zwalp over de weg als een studentikoze tiener op zaterdagavond. De schoonheid van de berg hier en de vallei daar laten me meer en meer onberoerd. Ik zoek enkel nog die top. Waar ligt ie? Ik zie enkel een weg die als een muur tegen me op lijkt te leunen.

Fluim

Flets… De wind waait nu zo hard dat mijn loopsnot ongecontroleerd en ongevraagd op het asfalt wordt gesmeten. Auto’s rijden traag voorbij. De een checkt of alles wel in orde is met de verwaande fietser die loopt te puffen als een afzuigsysteem in de badkamer. De ander vraagt zich af wat een mens überhaupt bezield om zichzelf als een sadomasochist te lopen afpeigeren.

Nu beginnen spatjes miezer weer op mijn brilletje te komen. Mijn haren komen recht… alleen al van de gedachte: niet weer een bui. De wind waait al zo hard. Iedere zweetdruppel wordt tegen 180 km/h over mijn schouder gekatapulteerd. Geen greintje warmte blijft over. Ik verschuil mijn kin en oren achter mijn buffje. Hopend op beterschap, rijd ik weg van deze wereld.

Bocht na bocht loop ik af te tellen. Steeds hoger kom ik. Maar ik lijk al een halve week op deze kille berg te vertoeven. Aftellen naar die top. Genieten hoort er niet meer bij. Ik ram de laatste restjes energie uit mijn uitgewoonde lijf.

EIN-DE-LIJK… Daar zie ik de hut. Een grauwe wandelarenmeetingpoint om naar het besneeuwde maanlandschap daarachter te kunnen, met koffie en gebak aan televisieprijzen. I don’t care.
Nog drie pedaalslagen. Nog twee keer stoempen. Nog een forse ruk. OEF. Met flapperende lippen adem ik uit. Er komt een roes binnen van geluk en opluchting: hemels. Een kik waar ik het voor doe. I f*cking did it. Ik schreeuw het uit. Vanbinnen. Fier op mezelf. Gereden voor mezelf. Genoeg van mezelf.

Gegeven.

Ik daal weer terug af naar de aarde.

Advertenties

2 Comments

  1. Juvasshytta is een puist van een BIG, echt een prestatie als je die naar boven trapt. Wij hebben hem gedaan tijdens de BIG-Meeting van 2016. Op de top hebben we foto`s gemaakt waarvan later gezegd werd dat we poolreizigers waren, zo koud was het daar begin augustus….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s